از خود پرسیدم «از میان مضامین حزنانگیز کدامیک، مطابق با تفاهم جهانی بشری، از همه حزنانگیزتر است؟» جواب مسلم بود، مرگ. گفتم «و چه وقت این حزنانگیزترینِ مضامین از همیشه شاعرانهتر است؟» ~ این پاسخ هم آشکار است «وقتی با زیبایی پیوند خورد، پس مرگ زنی زیبا بیتردید حزنانگیزترینِ مضامین جهان است، و باز جای هیچ تردیدی نیست که مناسبترین لبودهان برای بیان این مضمون لبودهان عاشقی سرگشته است.»
—ادگار آلن پو، ترجمهی داریوش سبزیزار