گورنبشت

زغال در مه

سرخ‌گلی بود که ریشه در دل تو داشت

و هر صبح خاکستر چهره‌ات را می‌پوشاند

در آن تابستان

تو سایه‌های صنوبر را چیدی

و به راه خود رفتی.

—ژرژ سفریس، ترجمه‌ی عبدالله کوثری