۲۴ آوریل ۱۸۵۲
من برای خودم سبک خاصی در خیالم پروراندهام ـــ سبکی زیبا که بالاخره یک روز کسی بدان چیز خواهد نوشت؛ حال خواه آن روز ده سال دیگر باشد، و خواه ده قرن دیگر. و آن سبک چنان موزون خواهد بود که شعر، و چنان دقیق که علم، با فراز و نشیب آهنگی که از ویولونسل برمیخیزد، و پروبالی از آتش؛ سبکی خواهد بود که همچون ضربت خنجری تا ژرفای قلب فکر و اندیشه رخنه میتواند کرد؛ سبکی که سرانجام با آن میتوان احساس و اندیشه را چنان نرم و آرام بر صفحات صاف پیش راند که توگویی قایقی است که پیشاپیش باد موافق شتابان به پیش میخرامد. نثر همین دیروز بود که پا به دنیا نهاد ـــ این را میباید پیوسته پیش خود بازگو کنیم. شعر بی هیچ تردیدی شکل غالب ادبی در کل ادبیات گذشته است. ترکیب هر وزن شعری که تصوّر آید پیش از این آزموده شده است؛ اما دربارهی نثر چنین سخنی به هیچ روی نمیتوان بر زبان آورد.
—گوستاو فلوبر، ترجمهی علیمحمد حقشناس