زودهنگام میا، ای عشق، برو همچنان؛
درخت جز برای جان خود نلرزیده است؛
برگهای فروردین را باد پارهپاره کرده است.
زمین سطح خود را آرام میکند
و مغاکهای خود را به هم میآورَد.
اینک تو، عشق برهنه، میوهی طوفان!
در اندیشهی تو بودم که پوست درخت را میشکافی.
—رنه شار، ترجمهی حسین معصومی همدانی