شب همه شب

شب همه شب شکسته خواب به چشمم

گوش بر زنگِ کاروانستم

با صداهای نیم‌زنده ز دور

همعنان گشته همزبان هستم.

جاده اما ز همه‌کس خالی‌ست

ریخته بر سرِ آوار آوار

این منم مانده به زندان شب تیره که باز

شب همه شب

گوش بر زنگِ کاروانستم.

—نیما