شب
خشک
مینماید
چون
پوست
این خانهبهدوش
قوز کرده
نرم با برف
رخت میکشد
چون برگی
مچاله
هی
زمان
از ما
خشوخشّ
میخواهد
—جوزپه اونگارتی، ترجمهی بیژن الهی
کتاب بیقراری
نه در شوقِ روح و جانم، نه از آن رویگردانم. چیزی میخواهم که نمیخواهمش و از چیزی رویگردانم که ندارمش. نه میتوانم هیچ باشم، نه قادرم همهچیز باشم: من پلیام میان آنچه ندارم و آنچه نمیخواهم.
وجود دارم بیکه بدانمش و خواهم مرد بیکه بخواهمش. من مغاکم میان هستی و نیستیام، میان آنچه رؤیایش را میپرورم و آنچه زندگی از من ساخته.
—فرناندو پسوا، ترجمهی شادی نیکرفعت
لنگ
لرزهی خود را شنید که انگار استخوانهایش میترکند. نه ناگهان بلکه دمبهدم و یکنواخت و ریزریز میترکند. چیزی لای در نیمهباز او را میپایید که خودش و پاییدنش و وهم بودن یا نبودنش بر پشتش سنگینی میکرد. از آنجا نمیجنبید و در نیمهباز بود و کسی نه آنسوی و نه اینسوی و نه میان آن نبود و تنها یک سنگینی پاینده بر همهچیز موج میخورد.
—ابراهیم گلستان