شاید هنوز هممرد بر سر چینه نشسته است
شاید این دستهای اوستکه در شب سفید میزند
امشباین گلدسته چه سیاه است و بلندنمیدانمنه دستینه ماهیاز شباز بادی که نمیبینماین ستاره همیشه میلرزدبر تاریکترین ساقهای که پیدا نیست.
—محمود نیکبخت
