یکدفعه نشد بنویسم و بهآسانی از فکرهایِ دورودرازِ خود فرار کنم. قلم در دست من موجِ یک دریایِ متلاطم است. برق است. بیحیاست. هرزه میگردد. مشیِ مرتب ندارد؛ و این علامتِ درماندگیِ قلبِ من است. بدبختیست. باید بنویسی چطور با درماندگی و بدبختیِ خود میگذرانی.
—نیما یوشیج، ۲۰ دیماه ۱۳۰۷