قفس

بیرون می‌درخشد خورشید.

فقط یکی خورشید است و بس

آدم‌ها اما بهش نگاه می‌کنند و

می‌زنند زیر آواز.

چیزی از خورشید نمی‌دانم

نغمه‌ی فرشته را می‌دانم من

و خطبه‌ی گرمِ

باد واپسین را.

می‌دانم چطور جیغ بکشم تا سپیده‌دمان

هنگام که مرگ فرود می‌آید عریان

بر سایه‌‌ام.

زیر نامم می‌گریم.

دستمال‌ها تکان می‌دهم شب‌هنگام

و کشتی‌های تشنه‌ی واقعیت

می‌رقصند با من.

میخ‌ها را قایم می‌کنم

تا رؤیاهای بیمارم را به خنده بگذرانم.

بیرون می‌درخشد خورشید.

من تنم جامه‌ی خاکستر می‌کنم.

—آلخاندرا پیثارنیک، ترجمه‌ی شیرین کریمی