هیچچیز واقعاً وحشتناک و حتا غمانگیز نیست. غیر از نگاهی که از پشت شیشه میاندازد و بهناچار آدم را به قعر آبها فرامیخواند و این نگاه گویی طنابی است که به انتهایش وزنهای سربی آویخته باشند و آن اضطراب و التماس و احساس بلاتکلیفی که در آن چشمها نهفته است.
—بهرام صادقی