اضطرابِ روحی نشانهیِ بزرگی نیست. هرگونه ناهماهنگی میانِ انسان و محیط، میانِ زندگی و قوانین آن، حتا در نزدِ مردانِ بزرگ، نهتنها نشانهیِ بزرگیشان نیست، بلکه خود دلیل بر ناتوانیِ آنهاست. چرا بکوشیم این ناتوانی را بپوشانیم؟ مگر آنکه ناتوانتر است سزاوارِ عشق نیست؟ بهعکس، او بیشتر شایستهیِ دوست داشتن است، زیرا بدان نیاز بیشتری دارد. من هرگز چنان قهرمانانی که دستِ بشر به دامانشان نرسد پدید نمیآورم. من از آن ایدئالیسمِ ترسویی که انظار را از دیدنِ فلاکتهایِ زندگی و ناتوانیهایِ روحِ آدمی منحرف میکند بیزارم. باید این حقیقت را، به ملّتی که حساسیّت فراوان در برابر القائاتِ گمراهکنندهیِ سخنانِ پُرزرقوبرق دارد، گفت که: قهرمانِ دروغین ساختن نشانهیِ بزدلی است. من تنها در جهان یک قهرمانی میشناسم و آن، جهان را آنچنانکه هست دیدن، و به دوستیش دل بستن است.
—رومن رولان، ترجمهی اسماعیل سعادت